Czyli mamy w interfejsie następujące wejścia: mikrofonowe z zasilaniem +48V, liniowe o niewysokiej impedancji wejściowej oraz instrumentalne, o odpowiedniej impedancji wejściowej ale często zbyt wysokiej czułości. W dodatku z nieznanych powodów wejścia mikrofonowe mają często najlepsze parametry, jeżeli chodzi o szumy i zniekształcenia – lepsze nie tylko od wejść instrumentalnych, ale i od liniowych.
Byli w Chinach – i wrócili, a może i pojadą jeszcze. Wolf Spider. Na razie kończą płytę. I to z aktywnym użyciem DAW-AMPa, oczywiście! Szczegóły na fejsie, a kto nie ma, niech czyta dalej.
Jak się domyślamy, rozwiązaniem opisywanych problemów może być di-box. Tylko jaki? Okazuje się, że to nie jest taka prosta sprawa, zwłaszcza, że wymagania stawiane takiemu urządzeniu są jakby sprzeczne…
Poziomy wejściowe interfejsów wydają się słabo skorelowane z rzeczywistością. Wszystkie dyskusje i recenzje jakoś pomijają ten aspekt, skupiając się na innych elementach, oczywiście pozytywnych. Jak ktoś chce nagrywać, to napotyka na problem i myśli, że to jego wina. Można kombinować z tłumikami, ale w przypadku gitary to co najmniej dziwne podejście. To musi – i może – być zrobione dobrze!
Na latencję nie ma rady – chyba, że zainwestujemy w sprzętowy system Pro-Tools, wtedy jest fajnie, tyle, że drogo. Ale nie tylko latencja jest problemem – większość interfejsów, nawet tych z wejściem instrumentalnym słabo przystosowanych jest do nagrywania gitary…
nagrywamy.com 